ลา...ก่อน
หายไปนานเลยเหมือนกัน...แต่ก็ไม่ได้หายไปไหนไกลหรอกครับ ก็ยังคงวน...วนเวียน...เวียน อยู่แถวนี้นี่ล่ะครับ เพียงแต่ว่ายังหาวิธี+อารมณ์ที่จะถ่ายทอดความรู้สึกทั้งหมดที่ผ่านมาเป็นตัวหนังสือเช่นไรดี
เรื่องราวมากมายเหลือเกินที่ผ่านเข้ามาในชีวิตและก็มิมีทีท่าว่าจะหยุดเอาง่าย...ง่าย ตราบใดที่ลมหายใจยังคงทำหน้าที่ของมันอย่างมั่นคง เมื่อนั้นชีวิตก็ยังคงต้องดำเนินต่อไปข้างหน้าอยู่เรื่อย...เรื่อย เวลาและวารีไม่คยคอยผู้ใดอยู่แล้ว และมนุษย์เราก็คงไม่สามารถฝืนยืนทวนกระแสน้ำไปได้ตลอดกาล
จริง...จริง แล้ว คนเรากลัวตายหรือว่ากลัวที่จะไม่มีชีวิตอยู่กันแน่ บางคนอยู่ไปก็เหมือนตายอยู่แล้ว ชีวิตไม่ต่างอะไรกับร่างกายที่ไร้หัวใจ เป็นมนุษย์ที่ถูกควบคุมด้วยกลไกทางสังคม ถูกบังคับได้ด้วยรีโมทของชนชั้นทางสังคม มีชีวิตอยู่ก็ไม่ใช่ของตัวเอง กว่าจะรู้ตัวพยายามปลดแอกโหยหาอิสระ ก็ไม่ทันสียแล้ว
บางทีความตาย...ก็อาจจะไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัวเสียเท่าไหร่ เพราะไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่รู้จักความตายที่แท้จริงทั้งนั้น ไม่มีใครที่จะสัมผัสและรับรู้ความรู้สึกนั้นได้ ถ้าคุณไม่ได้หมดลมหายใจจริง...จริง
หรือมีใครเคยครับ???
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
ชื่อเพลง/Title : ลาก่อน
อัลบัม/Album : รุ้งกินน้ำ
ศิลปิน/Artist : อัสนี - วสันต์
สิ่งที่ยาวนาน ยิ่งกว่าสิ่งไหน นั่นก็คือใจที่ฉันให้เธอ
แต่สิ่งที่ยืนยงมั่นคงเสมอ ก็คือเธอกับความเฉยชา
อ่อนใจกับความเลื่อนลอย กับการรอคอย
จนเหนื่อยจนล้า บัดนี้ มันเกินเวลา
จบแล้ว รักนี้ที่ทนมา เหนื่อยล้า เพราะรักที่ยาวไกล
หนึ่งคำที่อยากจะพูดไป อยากจะย้ำชัดๆ ครั้งสุดท้าย รักเธอ
อยากจะใจเย็น มากกว่าวันนี้ อยากเป็นคนดี ทนได้นานๆ
แต่จะรอเธอ เพื่อเจอวันนั้น จะต้องรออีกนานเท่าไหร่
เมื่อเธอ...ไม่เคยเข้าใจ ว่าการรอคอยมันเหนื่อยเพียงไหน
อย่างนี้คงรอเรื่อยไป
จบแล้ว รักนี้ที่ทนมา เหนื่อยล้า เพราะรักที่ยาวไกล
จากกันฉันอาจต้องเสียใจ แต่วันนี้ฉันขอยอมตัดใจ...จากเธอ
หากว่าความจริงเธอไม่มีใจ ก็ไม่น่าคิดนานขนาดนั้น
เจ็บที่จริงใจ ให้อยู่นาน แต่เหมือนไม่มีความหมาย
จบแล้ว รักนี้ที่ทนมา เหนื่อยล้า เพราะรักที่ยาวไกล
หนึ่งคำที่อาจจะฝืนใจ แต่วันนี้ต้องพูดมันออกไป…ลาก่อน
นายขยะ
17 เม.ย. 2550 เวลา 16:11 น.